بهشت ساختنی است

فَإِذَآ أَفَضْتُمْ مِّنْ عَرَفَتٍ فَاذْكُرُواْ اللَّهَ عِنْدَ الْمَشْعِرِ الْحَرَامِ

پس چون از عرفات كوچ كردید، خدا را در مشعرالحرام یاد كنید. (بقره 198)

   عرفات بيابان وسيعى است در چهار فرسخى مكه كه حاجيان، ظهر تا غروب روز نهم ذى الحجّه را در آنجا مى مانند.

در نام گذارى اين سرزمين به عرفات جهات گوناگونى ذكر شده است. مرحوم طبرسى شش جهت و فخر رازى ده جهت را بيان كرده است كه به برخى از آن اشاره مى شود:

1. حضرت ابراهيم عليه السلام در اين روز، به آنچه قبلاً براى او توصيف شده بود، معرفت و شناخت پيدا كرد.
2. حضرت آدم عليه السلام و حوا در اين مكان اجتماع پيدا كردند و يكديگر را شناختند، پس از آنكه از هم جدا بودند.
3. به مناسبت رفعت و عُلُُوّ مكان، اين محل بدين اسم ناميده شده است.
.4 آنجا جبرئيل مناسك حج را به ابراهيم تعليم داد و ابراهيم عليه السلام به او گفت: عَرِفتُ عَرِفتُ، شناختم شناختم.
5. عرفه مشتق از اعتراف است. زيرا حجاج هنگام وقوف در آن به عظمت و جلال الهى، و به فقر و ذلّت خود اقرار مى كنند و گفته شده كه حضرت آدم عليه السلام و حوّا در اينجا وُقوف كردند و گفتند: رَبَّنَا ظَلَمْنَآ أَنفُسَنَا پروردگارا! ما بر خویشتن ستم کردیم (اعراف 23)