خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلينَ

گذشت و میانه‏ روى را پیشه كن، و به كارهاى عقل پسند و نیكو فرمان بده، و از نادانان روی بگردان. (اعراف 199)

این آیه با تمام سادگى و فشردگى، همه‏ ى اصول اخلاقى را در بر دارد:

                  هم اخلاق فردى «عفو»،           هم اخلاق اجتماعى «وأمر بالعُرف»

                      هم با دوست «عفو»،           هم با دشمن «أعرض»،

                           هم زبانى «وأمر»،           هم عملى «أعرض»،

                            هم مثبت «خُذ»،           هم منفى «أعرض»،

                               هم براى رهبر،           هم براى امّت،

                            هم براى آن زمان           و هم براى این زمان.

چنانكه امام صادق علیه السلام فرمودند: در قرآن آیه ‏اى جامع ‏تر از این آیه در مكارم الاخلاق نیست.

البتّه شكّى نیست كه عفو، در مسائل شخصى است، نه در حقّ النّاس و بیت‏ المال.

حدیث رسول خدا صلی الله علیه و آله