اُدْعُ إِلَى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ...‏ _ وَإِنْ عَاقَبْتُمْ فَعَاقِبُواْ بِمِثْلِ مَا عُوقِبْتُم بِهِ... _ ‏ وَاصْبِرْ وَمَا صَبْرُكَ إِلَّا بِاللَّهِ... _ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَواْ...‏

(اى پیامبر مردم را) با حكمت و پند نیكو، به راه پروردگارت بخوان... _ و اگر عقوبت مى‏ كنید چنان عقوبت كنید كه شما را مجازات كردند _ (و اى پیامبر) صبر پیشه كن و صبر تو جز (به یارى و توفیق) خداوند نیست... _ زیرا خداوند با كسانى است كه تقوى پیشه كردند... (آیات 125 تا 128 نحل)

در آیات 125 تا 128 سوره ی نحل، یک سلسله دستورات مهم اخلاقی از نظر برخورد منطقی و طرز بحث، چگونگی کیفر و عفو نحوه ی ایستادگی در برابر توطئه ها و مانند آن بیان شده است که كه مى ‏توان آن را اصول تاكتیكى و روش اسلامى مبارزه با مخالفان نام‏گذارى كرد و به صورت قانون كلى در هر زمان و در همه جا از آن استفاده كرد:
1- دعوت به سوى خداوند از راه حكمت (منطق و استدلال صحیح)؛ «أدع إلى سبیل ربّك بالحكمة».
2- دعوت به سوى خداوند از راه موعظه ‏ى نیكو؛ «و الموعظة الحسنة».
3- مناظره و بحث كردن با مخالفان به طریقى نیكو؛ «وَجادِلْهُم بِالَّتِى هِىَ أَحْسَنُ».
4- اگر این سه روش مؤثر واقع نشد و كار از این فراتر رفت و درگیرى حاصل شد، آن‏ ها دست به تعدّى و تجاوز زدند، دستور مقابله به مثل مى ‏دهد، نه بیش تر؛ «و ان عاقبتم فعاقبوا بمثل ما عوقبتم به».
5- ولى اگر شكیبایى پیشه كنید و عفو و گذشت داشته باشید، این كار براى شكیبایان بهتر است؛ «وَ لَئِن صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَيْرٌ لِّلصَّبِرِينَ».
6- این عفو و گذشت و صبر و شكیبایى در صورتى اثر قطعى مى ‏گذارد كه بدون هیچ چشم داشتى انجام پذیرد؛ یعنى قربة الى اللّه باشد؛ «و اصبر و ما صبرك الاّ باللّه».
7- هر گاه تمام این زحمات در زمینه‏ ى تبلیغ و دعوت بسوى خدا تأثیر نكرد، باز نباید مأیوس شد و یا بى ‏تابى و جزع كرد، بلكه باید با حوصله و خونسردى همچنان به تبلیغ ادامه داد. از این رو، در هفتمین دستور مى ‏گوید: بر آن‏ ها اندوهگین مباش؛ «وَلَا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ».
8- با تمام این اوصاف، باز ممكن است دشمن لجوج، دست از توطئه برندارد و به طرح نقشه‏ هاى خطرناک بپردازد، از این رو، دستور مى ‏دهد از توطئه ‏هاى آن‏ ها نگران مباش و محدود نشو؛ «وَلَا تَكُ فِى ضَيْقٍ مِّمَّا يَمْكُرُونَ‏».
 در پایان به نهمین و دهمین دستور اشاره كرده و مى ‏گوید:
9- خدا با كسانى است كه تقوا پیشه مى ‏كنند؛ «إنّ الله مع الّذین اتّقوا»؛ تقوا در همه‏ ى ابعاد و در مفهوم وسیعش، از جمله تقوا در برابر مخالفان؛ یعنى حتى در برابر دشمن باید اصول اخلاق اسلامى را رعایت كرد. با اسیران معامله‏ ى اسلامى كرد، با منحرفان رعایت انصاف و ادب كرد، از دروغ و تهمت پرهیز كرد و... .
 10- خداوند با كسانى است كه نیكوكارند؛ «وَّالَّذِينَ هُم مُّحْسِنُونَ‏». احسان و نیكى اگر به موقع و در جاى خود انجام گیرد، یكى از بهترین روش ‏هاى مبارزه است و تاریخ اسلام پر است از مظاهر این برنامه. رفتارى كه پیامبر بعد از فتح مكه با مشركان مكه كرد، معامله ‏اى كه پیامبر صلى الله علیه و آله با وحشى، قاتل حمزه كرد و او را بخشید و قصاص نكرد. چنان كه در بعضى از روایات مى ‏خوانیم كه این آیات در جنگ احد نازل شده است.